تحليلي بر رابطه شاخص‌هاي باروري و سالخوردگي جمعيت در ايران براساس مدلسازي ساختاري

* عليرضا جمشيدي / استاديار گروه جغرافيا، دانشگاه اروميه    al.jamshidi@urmia.ac.ir
ميرنجف موسوي / استاد گروه جغرافيا، دانشگاه اروميه    m.mousavi@urmia.ac.ir
اکرم حسيني آق‌گنبد / دانشجوي کارشناسي‌ارشد برنامه‌ريزي آمايش سرزمين، دانشگاه اروميه    akram.hoseini1368@gmail.com
دريافت: 01/08/1399 ـ پذيرش: 19/12/1399
چکيده
امروزه، پديدة سالخوردگي جمعيت و ارتباط آن با شاخص‌هاي باروري، نيازمند سياست‌گذاري و برنامه‌ريزي‌هاي مناسب براي کاهش اين پديده است. هدف اين مطالعه، بررسي رابطه شاخص‌هاي باروري و سالخوردگي جمعيتي در ايران، براساس مدلسازي ساختاري است. روش پژوهش، توصيفي ـ تحليلي، از نوع تحقيقات کاربردي بوده و شيوه‌هاي جمع‌آوري اطلاعات اسنادي است. براي جمع‌آوري داده‌ها، از سالنامه آماري کشور و سرشمارهاي عمومي نفوس و مسکن، طي سال‌هاي 1335 الي 1395 استفاده گرديده است. يافته‌هاي پژوهش حاكي از اين است كه متغيرهاي حرکات طبيعي جمعيتي (الگوهاي جمعيتي) کل کشور، طي سال‌هاي 1335ـ1395 داراي روندي نزولي و شاخص‌هاي سالمندي داراي روندي صعودي بوده است. همچنين، نتايج نشان داد، ارتباط منفي و معني‌داري بين متغير الگوهاي جمعيتي، با سالمندي در کل کشور به ميزان 881/0ـ و با مقدار t 114/5، وجود دارد. در مجموع، عوامل مربوط به الگوهاي جمعيتي کل کشور، 9/73 درصد واريانس متغير وابسته نرخ سالمندي را تبيين مي‌کنند. با توجه به وضعيت سالخوردگي جمعيت در کشور، اجراي مداخلات کارا و مؤثر در شاخص‌هاي باروري، در جهت بهبود وضعيت شاخص‌هاي سالخوردگي امري ضروري است.
کليدواژه‌ها: شاخص‌هاي سالمندي، شاخص‌هاي باروري، معادلات ساختاري، Smart PLS.

 

سال انتشار: 
1400
شماره مجله: 
27
شماره صفحه: 
46