تأثير كهن الگوهاي نژادي در ادراك حس معنوي مكان مسجد؛ مطالعة نمونة موردي مسجد امام حسين عليه السلام تهران

عدم نمايش در فروشگاه: 
نمايش در فروشگاه

سال يازدهم، شماره سوم، پياپي 43، تابستان 1399

الهام پرويزي / استاديار گروه معماري دانشکده هنر و معماري دانشگاه خوارزمي     parvizi.e@khu.ac.ir
دريافت: 03/02/1399 ـ پذيرش: 05/05/1399

چکيده
گرايش به نوآوري، در طراحي مساجد رو به فزوني است. تحقيقات انجام شده نشان از کاهش «حس معنوي» مساجدي، با رويکرد مدرن در مقايسه با مساجد برگرفته از الگوهاي سنتي دارد. اين نوشتار به مقايسه تأثير کهن الگوهاي ناخودآگاه نژادي فضاي معنوي، در مقايسه با طرح‌واره‌هاي ناخودآگاه شکل گرفته از تجارب روزمره، در حس معنوي مکان مساجد سنتي مي‌پردازد. روش پژوهش، کيفي، به شيوة نمونه موردي است. گردآوري داده‌ها، به صورت پرسش‌نامه است. نتايج در spss تحليل و سپس مورد بررسي و تفسير قرار گرفته است. نتيجه اينکه، گرچه ميزان تعلق به مکان، ارتباط مستقيمي با تکرار تجربه زيسته مکان داشته است، اما ميزان «حس معنوي» مساجد سنتي، در مقايسه با مساجد مدرن، ارتباطي به ميزان و تکرار «تجربه مکان» نداشته و حتي براي کساني که از مسجد براي مناسک ديني استفاده نمي‌کنند، مساجد سنتي به جهت به‌کارگيري کهن الگوهاي معماري موجود در ذهن يک ايراني، اولويت بيشتري در ايجاد حس يک مکان معنوي داشته است.
کليدواژه‌ها: حس مکان، ضمير ناخودآگاه، طرح‌واره نژادي، فضاي ديني.
 


 

سال انتشار: 
1399
شماره مجله: 
43
شماره صفحه: 
109