@article {
author = {Suhaili, Muhammad Vahid  },
title = {بنیان‌های فلسفی تطور معنای علم اجتماعی مدرن},
journal = {معرفت فرهنگی اجتماعی 66 ، بهار 1405},
volume = {17},
number = {2},
pages = {85-104},
year  = {2026},
publisher = {Imam Khomeini Educational and Research Institute},
issn = {2008-8582},
eissn = {2980-8308},
doi = {10.22034/marefatefarhangi.2026.5003286},
abstract = {The transformation in the meaning of social science in the modern era
represents one of the most significant epistemological and existential shifts
in the history of Western thought. This transformation goes beyond a mere
change in scientific terminology; it constitutes a new formulation of the
relationship between the human being and the social world. Relying on a
dialectical framework between the existential forms of modern humans
and the forms of social knowledge, this article examines the evolution
and foundations of the meaning of social science within four fundamental
traditions: moral sciences, spiritual sciences, cultural sciences, and
positivist social science. The research method is a foundational critical
methodology, based on a critical reading of texts pertaining to the nature
of social science in modern intellectual traditions. The findings indicate
that each of these traditions presents a distinct image of the human
being, society, and the possibility of social knowledge. The fundamental
implication of this evolution is the crisis of self-understanding in the social
sciences concerning meaning, value, and calculability. As a proposal,
it seems that the critical reconstruction of the social sciences requires a
dialectical re-reading of these four traditions.},
keywords = {Modern Social Science, Moral Sciences, human sciences, Cultural Sciences, },
title_fa = {بنیان‌های فلسفی تطور معنای علم اجتماعی مدرن},
abstract_fa ={تحول معنای علم اجتماعی در دوره مدرن از مهم‌ترین دگرگونی‌های معرفتی و وجودی در تاریخ اندیشه غرب به شمار می‌رود. این دگرگونی‌ فراتر از تغییر در اصطلاح علمی، صورت‌بندی تازه‌ای از نسبت انسان با جهان اجتماعی است. این مقاله با اتکا به چارچوبی دیالکتیکی میان صورت‌های وجودی انسان مدرن و صور معرفت اجتماعی، تطور و بنیان‌های معنای علم اجتماعی را در چهار سنت اساسی یعنی علوم اخلاقی، علوم روحی، علوم فرهنگی و علوم اجتماعی پوزیتویستی بررسی می‌کند. روش پژوهش، روش‌شناسی بنیادین انتقادی است و بر خوانش انتقادیِ متون مرتبط با ماهیت علم اجتماعی در سنت‌های فکری مدرن مبتنی است. یافته‌ها نشان می‌دهد که هر یک از این سنت‌ها تصویری متمایز از انسان، جامعه و امکان معرفت اجتماعی ارائه کرده‌اند. دلالت بنیادین این تطور، بحران خودفهمی علوم اجتماعی در نسبت با معنا، ارزش و محاسبه است. در مقام پیشنهاد نیز به نظر می‌رسد که بازسازی انتقادی علوم اجتماعی نیازمند بازخوانی دیالکتیکی این چهار سنت است.},
keywords_fa = {علم اجتماعی مدرن ,علوم اخلاقی ,علوم انسانی ,علوم فرهنگی ,},
url = {https://marefatefarhangi.nashriyat.ir/node/5003286},
eprint = {https://marefatefarhangi.nashriyat.ir/sites/marefatefarhangi.nashriyat.ir/files/article-files/5003286-1785301823.pdf}
}