مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت فرهنگی اجتماعی 2008-8582 1 2 2010 05 15 گفتمان جامعه‌شناسی بدن و نقد آن‌بر مبنای نظریه حیات معقول و جهان بینی اسلامی 57 82 13 FA ابوالقاسم فاتحی دهاقانی 0123456789 ابراهیم اخلاصی دانشیار - گروه جامعه شناسی دانشگاه علامه طباطبائی 0000-0001-9674-292X Journal Article 2010 04 10 The article seeks, through a descriptive analysis relying on the library resources available, to review the view which some of sociology theorists have introduced regarding the body and to show why and how it is important for modern man. The discussion comes under the headings: "naturalism", "social structuralism" and "compound approaches"; The results of theoretical findings show that the practical teachings, which the worldly character of modern life has brought have changed "death" into one of the greatest challgnges of "body". Modern man finds the way of ontological encounter with death in the mental escape from it through the constant management of the body simultaneously with awareness of mortality. This fact is confirmed by the necessity of the philosophy of the life wich based on revelatory knowledge. The article reaches the conclusion that by placing man in the domain of rational life and acting theoretically and in practice according to the doctrine and requirements of rational life, the grounds for his coming out of the chain of "body management simultaneously with its mortality" can be prepared. هدف مقاله توصیفی تحلیلی حاضر، که با استفاده از روش کتابخانه ای به سامان رسیده است، بازخوانی آرای برخی نظریه پردازان جامعه شناسی درباره بدن و تبیین چرایی و چگونگی اهمیت آن برای انسان مدرن می باشد، که ذیل عناوین «طبیعت گرایی»، «ساختارگرایی اجتماعی» و «رویکردهای ترکیبی» مورد بررسی قرار گرفته است. برآیند یافته های نظری نشان می دهد که آموزه های عملی مترتب بر دنیوی شدن حیات مدرن، «مرگ» را به اساسی ترین چالش «بدن» تبدیل کرده است. انسان جدید، نحوة مواجهه هستی شناختی با «مرگ» را در گریز ذهنی از آن به وسیله مدیریت مستمر بدن در عین آگاهی از فنا پذیری آنیافته است. این واقعیت، ضرورت فلسفة زندگی مبتنی بر معرفت وحیانی را اثبات می کند. نتیجه حاصل این مقاله این است که قرار گرفتن انسان در قلمرو «حیات معقول» و انطباق با آموزه ها و لوازم آن، در مقام نظر و عمل، تمهیدات لازم را در خروج وی از تسلسل «مدیریت بدن در عین فنا پذیری آن»فراهم می کند. https://marefatefarhangi.nashriyat.ir/sites/marefatefarhangi.nashriyat.ir/files/article-files/3_11.pdf