مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت فرهنگی اجتماعی 2008-8582 3 2 2012 05 07 تجربه‌ی روشنفکری جلال آل‌احمد و گشودن راه برای رسیدن به معیارهای خودی 49 76 101 FA حمید پارسانیا دانشیار - دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران منصوره خایفی کارشناس ارشد Journal Article 2012 10 06 One of the questions that have for long been the concern of Iranian thinkers and intellectuals is the subject of indigenous criteria and indigenization, and so several versions have been presented in this respect. This idea was first mooted in response to the colonization and influence of western culture and then it developed gradually. Such concepts like indigenous and Islamic science are the outcome of the discussions. Having reviewed the history of Al Ahmad's political thoughts and activities, the present paper investigates how indigenization- as a historical concept came into Al Ahmad's literary, political, and intellectual activities and then developed to prepare the ground for having a kind of indigenous human sciences. The studies show that during 1320 to 1340 (solar) Al Ahmad gradually approached the indigenous life of Iranian people and Islamic- Shiite worldview under the influence of such factors like western and Iranian intellectuals' literary and theoretical tradition, political events of the time and his traditional-religious education. In some cases, he modified his modern and intellectual view in favor of Islamic tradition. توجه به معیارهای خودی و بومی گرایی، دغدغه ای است که سال ها ذهن اندیشمندان و روشنفکران ایرانی را به خود مشغول ساخته، و نسخه های متعددی برای نوشته شده است. این مفهوم در ابتدا در واکنش به استعمار و نفوذ فرهنگ غربی مطرح و به تدریج بسط یافت. مفاهیمی مانند علم بومی و اسلامی از ابستر این مباحث به وجود آمدند. در این نوشتار، ضمن بررسی سیرِ اندیشه ها و فعالیت های سیاسی جلال آل احمد، این موضوع که بومی گرایی ـ به مثابه یک مفهوم تاریخی ـ چگونه در جریان فعالیت های ادبی، سیاسی و روشنفکرانة او مطرح می شود و تا آنجا بسط می یابد که بر نوعی علوم انسانی بومی نیز مجال بروز می دهد. بررسی ها نشان می دهد آل احمد در جریان سال های دهة بیست تا چهل، تحت تأثیر سنت ادبی و نظری روشنفکران غربی و ایرانی و وقایع سیاسی آن زمان، و با بهره گیری از تربیت سنتی- مذهبی خود، روزبه روز به زیست بومی مردم ایران و جهان بینی اسلامی ـ شیعی نزدیک می شود. در مواردی نگاه مدرن و روشنفکرانة خود را به نفع سنت اسلامی جرح و تعدیل می کند. https://marefatefarhangi.nashriyat.ir/sites/marefatefarhangi.nashriyat.ir/files/article-files/3_18.pdf